

Η έλλειψη αγάπης και οι τοξικές σχέσεις στην παιδική ηλικία επηρεάζουν σημαντικά την ενηλικίωση. Η αποκατάσταση είναι δυνατή και απαραίτητη. Το κύριο πράγμα είναι να προσδιορίσετε το πρόβλημα, να διαμορφώσετε τις σωστές προσδοκίες, να περιηγηθείτε και να παρατηρήσετε τις επιτυχίες σας στην πορεία της αποκατάστασης.
“Μεταξύ των πολυάριθμων ερωτήσεων από ανθρώπους που έχουν επιβιώσει από την παιδική ηλικία με τους τοξικούς γονείς, δύο εμφανίζονται πιο συχνά”, γράφει ο Peg Strepe, συγγραφέας του βιβλίου “Bad Mothers: Πώς να ξεπεράσουμε τις συνέπειες του οικογενειακού τραύματος βρέφους”.
Το πρώτο είναι για το αν είναι δυνατόν κατ ‘αρχήν να ανακάμψει από τις συνέπειες της κακής θεραπείας στην παιδική ηλικία. Και το δεύτερο – φαινομενικά παράδοξο, αλλά κατανοητό για όσους είχαν μια σοβαρή τραυματική εμπειρία – πώς να καταλάβετε ότι η διαδικασία αποκατάστασης είναι επιτυχής.
Ο Peg Streep απαντά στην πρώτη ερώτηση καταφατικά. Όσο για το δεύτερο ερώτημα, ασχολείται πρώτα στη δυτική κατανόηση της λέξης “αποκατάσταση”, “θεραπεία” (αγγλική θεραπεία).
Η λωρίδα θυμάται ότι αυτό δεν σημαίνει “ως νέο”. Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι ακόμη και ως αποτέλεσμα της αποκατάστασης μετά από μια τοξική παιδική ηλικία, οι άνθρωποι θα αισθάνονται το ίδιο με εκείνους που έχουν μεγαλώσει στην αγάπη, την ευαισθητοποίηση της αξίας τους, την αποδοχή, τον σεβασμό για τα συναισθήματα και με τη γονική υποστήριξη.
Στο δρόμο για την ψυχική επούλωση και τη δημιουργία ασφαλών δεσμών και αγάπης, την οποία πολλοί άνθρωποι δεν είχαν νεαρή ηλικία, προκύπτει η ψευδή ιδέα τους για την ίδια τη διαδικασία αποκατάστασης.
Ο Peg Streep υπογραμμίζει ότι ο δυτικός πολιτισμός αντιλαμβάνεται την αποκατάσταση ή την αποκατάσταση ως μετασχηματισμό σε άθικτη κατάσταση. Πράγματι, κυριολεκτικά αυτό σημαίνει “κάντε ολόκληρο”. Αλλά στο μυαλό μας, αυτό είναι παρόμοιο με την αποκατάσταση μιας εικόνας ή άλλου τεχνούργου – σαν να μην υπήρχε καθόλου ζημιά. Αυτό οδηγεί σε μη ρεαλιστικές προσδοκίες.
Δεν ήταν καθόλου η τοξική παιδική ηλικία, δυστυχώς, ήταν αδύνατο. Αλλά μπορείτε και πραγματικά να ανακάμψετε πραγματικά, “ανακτά” από τις συνέπειές του. Και για αρχάριους, η ταινία προσφέρει να στραφεί στην ανατολική κουλτούρα.
Η ιαπωνική τέχνη του Kintsuga είναι μια εξαιρετική μεταφορά – η αποκατάσταση ενός κεραμικού προϊόντος, στο οποίο τα θραύσματα είναι κολλημένα με βερνίκι με την προσθήκη χαλκού ή πολύτιμων μετάλλων – χρυσό, ασήμι
Έτσι, ένα σπασμένο σκάφος ή ένα κύπελλο κερδίζει ακεραιότητα, αλλά ίχνη ζημιών – οι ραφές μεταξύ των θραυσμάτων – όχι μόνο παραμένουν αξιοσημείωτα, αλλά και δημιουργούν ένα μοτίβο που δημιουργεί μια νέα εικόνα. Το πνεύμα και η φύση των παλαιών κεραμικών παραμένουν, ο ανίκητος χαρακτήρας του εκδηλώνεται και γεννιέται η μοναδική ομορφιά του αναδημιουργημένου πράγματος.
Τα περισσότερα παιδιά πιστεύουν ότι πρέπει να «θεραπευθούν» από την έλλειψη αγάπης στην παιδική ηλικία. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, λέει μια ταινία. Στην πραγματικότητα, θα πρέπει να παρατηρήσουν πώς ακριβώς η μητρική στάση τους έκανε “μεγάλες” και “μικρές”, ποιες είναι οι συνέπειες στην ενηλικίωση, μέχρι στιγμής ασυνείδητες.
Πολλοί πιστεύουν ότι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα Farmakeio Ellada 24 που τους εμποδίζουν να έρθουν στην ευτυχία και την ευημερία είναι έμφυτες. Αλλά στην πραγματικότητα αποκτώνται στην παιδική ηλικία – πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να θεραπευτεί. Αυτό είναι, για παράδειγμα, σχετικά με την έλλειψη δεξιοτήτων προσαρμογής – την δραπέτη ή την άρνηση των συναισθημάτων τους, τις προσπάθειες να μην προσελκύσει την προσοχή, μια εσωτερική απαγόρευση της έκφρασης της άποψής τους, της επιθυμίας να ευχαριστήσουν άλλους ανθρώπους και ούτω καθεξής.
Για να ηρεμήσετε τη στιγμή του ενθουσιασμού, να καθορίσετε και να ονομάσετε τα συναισθήματά σας, να αισθάνεστε άνετα, να διακινδυνεύσετε να εκδηλώσετε τον εαυτό σας στο κοινό, ότι στην παιδική ηλικία μια ευαίσθητη μητέρα θα μπορούσε να διδάξει, προσεκτική στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού
Τα άριστα παιδιά επικεντρώνονται λανθασμένα στην έλλειψη υλικής αγάπης με την ελπίδα της επούλωσης από αυτόν. Αλλά η πραγματική δουλειά είναι να απαλλαγούμε από συνήθειες που μας έβαλαν σε αδιέξοδο ή να επιβραδύνουν και να διδάξουμε τους ίδιους ανθρώπους γύρω μας στο χειρισμό μας.
Είναι καλύτερο να το κάνετε αυτό για να συνεργαστείτε με έναν καλό ψυχοθεραπευτή, αλλά η αυτοχρηματοδότηση μπορεί επίσης να υποστηρίξει τις διαδικασίες ευαισθητοποίησης και ανάπτυξης. Το εσωτερικό κενό, που άφησε η ανυπακοή στην παιδική ηλικία, αρχίζει σταδιακά να γεμίζει – αργά αλλά σίγουρα – και ένα άτομο μεγαλώνει, αλλάζει και ανθίζει.
“Δεν πιστεύω ότι αυτό το κενό θα εξαφανιστεί εντελώς, αλλά τελικά θα γίνει αρκετά μικρό για να είναι μια μικρή λεπτομέρεια στην προσωπική ιστορία ενός ατόμου, το οποίο θα είναι πολύ μεγαλύτερο και πλουσιότερο με τις ακτινοβολίες των νέων εμπειριών και συνδέσεων.
Κάθε παιδί μπορεί να έχει έλλειψη διαφορετικών δεξιοτήτων και σε διάφορες τραυματικές εμπειρίες – όλα μεμονωμένα. Μια λίστα με 12 πόντους επεκτείνεται και είναι πολύ γενικός, ώστε να μπορείτε να επιλέξετε από αυτό αυτό που σας ανταποκρίνεται προσωπικά. Και παρόλο που ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, αυτή η λίστα θα είναι χρήσιμη για τον προσδιορισμό της προόδου της αποκατάστασης.
Ο συγγραφέας εφιστά επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η αποκατάσταση είναι μια διαδικασία και ο απογαλακτισμός από κάτι, όπως η διδασκαλία σε ένα νέο, δεν συμβαίνει γραμμικά. Είναι εντελώς φυσιολογικό όταν εμφανίζονται πίσω τα βήματα όταν προχωράτε προς τα εμπρός. Δεν πρέπει να κρίνετε τον εαυτό σας αυστηρά – στην έκφραση της ίδιας της λωρίδας, “Αυτό δεν είναι σπριντ, αλλά ένας μαραθώνιος”.
Η ανεπαρκώς αναπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, ειδικά αν στην παιδική ηλικία ένα άτομο γελοιοποιήθηκε ή επαίσχυντησε για μια επίδειξη συναισθημάτων.Είπαν ότι τα συναισθήματά του δεν είναι σημαντικά ή αρνήθηκαν επίμονα αυτό που πραγματικά αισθάνεται.
Δεδομένου ότι τα άγρια παιδιά δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίζουν αρνητικά συναισθήματα, τείνουν να τα αντικαταστήσουν από τη συνείδηση, ακόμη πιο περιπλέκοντας τη διαδικασία ευαισθητοποίησης και τον ακριβή ορισμό των συναισθημάτων τους. Ευτυχώς, η συναισθηματική νοημοσύνη είναι ένα σύνολο δεξιοτήτων που μπορούν να αναπτυχθούν, να εκπαιδευτούν και να ακονιστούν.
Η αυτοαξιολόγηση και η αυτοκριτική – η συνήθεια της αποδόσεως σφαλμάτων σε αμετάβλητα χαρακτηριστικά χαρακτήρων – συχνά βρίσκονται σε πολλά άγρια παιδιά. Μερικές φορές είναι απλώς μια ηχώ που το παιδί άκουσε από τους γονείς του, ειδικά αν η οικογένεια έγινε τακτικά στην οικογένεια. Αλλά αυτός είναι επίσης ένας τρόπος για να αποφύγετε την ανάγκη να πείτε στον εαυτό σας την αλήθεια ή να εισέλθετε σε μια τρομακτική αντιπαράθεση. Η ικανότητα να εξετάζουμε τα λάθη και να συνειδητοποιήσουμε το ρόλο των άλλων και των δικών τους, καθώς και άλλων παραγόντων, είναι τα πιο προφανή σημάδια προόδου.
Ναι, αυτό ονομάζεται αυτοπεποίθηση, και αρχίζει με τα λάχανα που σας καλλιεργούν προσεκτικά μέχρι να γίνουν ισχυρότερα. Αυτό είναι ένα αντίδοτο μιας μακράς συνήθειας όλη τη νύχτα για να οικοδομήσουμε εναλλακτικά σενάρια στο κεφάλι με γεγονότα. Αυτό που μετατρέπει κάθε απόφασή σας σε μια δοκιμή και σας κάνει να αμφιβάλλετε αν είστε σε θέση να ενεργήσετε σωστά.
Πολλά παιδιά φοβούνται να δώσουν μια φωνή και να εκφράσουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, οι λόγοι είναι διαφορετικοί. Μερικοί είναι συνηθισμένοι να “αφήσουν τα ραντάρ” και να μην προσελκύουν την προσοχή, έτσι ώστε να μην προκαλούν μητέρα σε μια επικείμενη επιθετικότητα. Άλλοι μεγάλωσαν με υψηλές μητέρες και απέκτησαν μια γραμμή που ο Δρ Craig Malkin ονομάζεται “Echoism”. Κάποιος μεγάλωσε, εστιάζοντας στην εξυπηρέτηση άλλων στη φωνή και την ικανοποίηση των αναγκών τους. Όλα αυτά για θεραπεία χρειάζονται τη φωνή τους.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της ανήσυχης προσκόλλησης, η οποία ήταν σε παιδική ηλικία σε πολλά άγρια παιδιά είναι η συνεχής επαγρύπνηση, η ανήσυχη ετοιμότητα για σήματα απόρριψης ή σημάδια ότι η μητέρα πρόκειται να τα αφήσει. Και στο μέλλον λειτουργεί ως «προφητεία αντιγραφής» – μια συνεχή έντονη προσδοκία για το γεγονός ότι απορρίπτετε ή εγκαταλείπετε, ωθεί τους ανθρώπους.
Τέτοιες σχέσεις από τις γυναίκες είναι πολύ δραματικές, και οι άνδρες, κατά κανόνα, δεν είναι έτοιμες για αυτό. Η πραγματοποίηση του τι λειτουργεί για εσάς ως σκανδάλη και η ικανότητα να αντισταθείτε στη σταθερή σάρωση των σημάτων άγχους είναι ένα σημάδι προόδου.
Όχι μόνο η ευαισθησία στην απόρριψη, αλλά και άλλες στάσεις και μηχανισμοί που αποκτήθηκαν στην τοξική παιδική ηλικία, εκδηλώνονται σταδιακά με την ανάπτυξη της ευαισθητοποίησης. Μόλις αποτύχετε σε αυτά, αλλά τώρα όλα είναι διαφορετικά. Έχοντας γίνει ενήλικες, εσείς στέκεστε στο τιμόνι της δικής σας ζωής.
Εάν για άτομα με ανησυχητικό τύπο συνημμένου συνοριακού συνημμένου είναι σημάδια απόρριψης, τότε για εκείνους των οποίων ο τύπος προσκόλλησης στην παιδική ηλικία αποφεύγει, αυτά είναι τοίχοι φρούριο για να κρατούν τους ανθρώπους από απόσταση. Η αυξανόμενη ικανότητα να βλέπεις υγιή όρια και άλλα σημαίνει την προθυμία να οικοδομήσουμε μια πιο υγιεινή σχέση. Μόλις αρχίσετε να βλέπετε τον εαυτό σας σε όλη την ακεραιότητα, γίνεται ευκολότερο να κοιτάξετε με αυτόν τον τρόπο σε άλλους.
Η ικανότητά σας να συγχαρώ τον εαυτό σας και να απολαύσετε την πρόοδό σας μαζί με την ικανότητα να αποδεχτείτε εσφαλμένους όρους, λάθη και αποτυχίες είναι ένας άλλος τρόπος να σημειώσετε πόσο μακριά έχετε ήδη προχωρήσει. Η ικανότητα εμφάνισης συμπόνιας, ειδικά σε στιγμές αποτυχίας, δεν εμφανίζεται αμέσως, αλλά αυτό είναι ένας σημαντικός δείκτης. Η παλιά και βαθιά ικανότητα που προκαλεί τον εαυτό σας διανοητικά και συναισθηματικά διαγραμμένο όχι πολύ γρήγορα.
Μια άλλη δυσάρεστη κληρονομιά της τοξικής παιδικής ηλικίας είναι η αδυναμία να δείτε τον εαυτό σας από διαφορετικές γωνίες, σε ακεραιότητα. Η συνήθεια της αυτοκριτισμού υπογραμμίζει τις αδυναμίες και σας κάνει να ξεχάσετε τις ικανότητες και άλλα δυνατά σημεία της προσωπικότητας.
Αυτή η άποψη βοηθά τους εαυτούς τους με τα παιδιά να απαλλαγούν από μια αρνητική στάση απέναντι στο σώμα και την εμφάνισή τους – και σε αυτή την περιοχή υπερκρίσιμη, αποτρεπτική ή ελεγχόμενη μητέρες θα μπορούσαν να έχουν καταστρεπτικό αποτέλεσμα.
Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή: η συνειδητοποίηση ότι η μητέρα σας αντιμετώπισε άσχημα για λόγους που κρύβονται μέσα στον εαυτό της και όχι μέσω του σφάλματος σας. Ντροπή που δεν σας αγαπάτε ή ένα αίσθημα μοναξιάς που οδηγεί σε απομόνωση, πηγαίνετε στη σκιά καθώς ένα παιδί που μεγάλωσε αποκαθίσταται και ανακάμπτει. Η κατανόηση ότι άλλοι επέζησαν του ίδιου και βίωσαν τα ίδια συναισθήματα, υποστηρίζουν και βοηθούν να μην αναθέτουν την ευθύνη για τη γονική αντιπαράθεση.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό – ειδικά επειδή τα άγρια παιδιά συχνά αντιμετώπισαν βαθιά ανικανότητα, ειδικά όταν ήρθε στην προσωπική ανάπτυξη. Είναι πιθανό ότι εσωτερικοποιείτε αυτό που σας είπαν στην παιδική ηλικία και την εφηβεία, δηλαδή μαθαίνετε και αντιλαμβάνεστε ως τις δικές σας συμπεριφορές.
Αυτές οι ιδέες μπορεί να μην είναι συνειδητές ή διατυπωμένες, αλλά μέσα σας πιστεύετε ότι αντικατοπτρίζουν την “αλήθεια” για τις ικανότητές σας και τις ικανότητές σας. Παραδόξως, όλα αυτά συνδυάζονται μερικές φορές με εξωτερική επιτυχία και οδηγούν σε αυτό που οι ερευνητές ονομάζουν “σύνδρομο απατεώνας”. Μια γυναίκα που έχει φτάσει σε πολλά, μέσα αισθάνεται σαν απατεώνας που σύντομα θα αποκαλυφθεί. Ο καθορισμός στόχων και η ενσωμάτωση των δικών σας προθέσεων βήμα προς βήμα – αυτό είναι ένα σημάδι πραγματικής προόδου.
Ίσως πριν να πνιγείτε εύκολα σε συναισθήματα ή να τα αντικαταστήσετε σύμφωνα με τη συνήθεια που αποκτήθηκε στην παιδική ηλικία. Τώρα, χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές, μαθαίνετε να αντιμετωπίζετε σιγά -σιγά, σημειώνοντας μικρά, αλλά απτά βήματα προς τα εμπρός. Μπορείτε ήδη να αντέξετε την αγχωτική κατάσταση και να σκεφτείτε τους τρόπους από αυτό, να ξέρετε πώς να ηρεμήσετε τον εαυτό σας και να μην πανικοβληθείτε από τα αυξανόμενα συναισθήματα. Η επιτυχία, όπως σε όλα σε αυτό το μονοπάτι, έρχεται σταδιακά.
“Η αποκατάσταση είναι μια μακρά και αργή διαδικασία, αλλά η επιτυχία σε διαφορετικά στάδια μπορεί και πρέπει να παρατηρηθεί. Να είστε ο ίδιος ένας καθοδηγητικός αστέρας και μην ξεχνάτε τη συμπόνια, ακόμα κι αν οι παλιές συνήθειες θα υπενθυμίσουν στον εαυτό σας “, θυμάται ο Pag Streep.
Share on: